Զրուցենք?
"Ցանկացած մեծ և նշանակալից իրադարձություն ունի նախահայր, որին մենք անվանել ենք Մանրուք..." Մ. Քալաջյան
Thursday, August 22, 2013
Friday, March 1, 2013
Я - в чужих глазах
"Это человек, в чьих глазах всегда есть что-то недосказанное...
Мысли об этом человеке занимают большую часть моего сознания,а в подсознании уже крепко разместилась его каждая фраза, до боли правильная, родная, но не оформившаяся до его сказанного; каждое слово, переворачивающее весь мир вокруг и открывающее совсем новый мир передо мной; каждое движение, робкое, но уверенное, наглое, но не переходящее границ, любящее, но холодное...
Это человек, в чьих глазах всегда есть капли грусти...
Умея выводить из депрессии каждого и поднимать настроение окружающих, он сам всегда остается неразгаданно-грустным, скрывая эту грусть по той, которая никогда не вернется, под стеклом непрозрачно-черных солнечных очков, покоряя своим зеленоглазым взглядом всех, кто в состоянии его оценить...
Это человек, в чьих глазах всегда есть нескрываемая мудрость...
Мудрость прожитых дней и пройденных этапов, встреченных бессмысленных рассветов и проводившихся холодных, одиноких вечеров на набережке...
Это человек, в чьих глазах всегда можно найти поддержку...
Несмотря на ссоры, обиды,непонимания,противоречия и все глупости, возникшие между нами...
Это человек, в чьих глазах я всегда могу разглядеть начало новой песни, написанной этой ночью и сожженной под утро...
Это человек... Человек... Без которого этот мир потерял бы слишком многое..."
Ноябрь 2008.
Автора называть не буду.
Tuesday, February 26, 2013
Մտքեր, մտքեր, մտքեր...
"Բարություն"... Ինչ հասարակ բառ է չէ?
Բայց մենք ենք այն հասարակ սարքել... Մարդու մեջ կա և բարին և չարը: Պետք է ուղղակի նրանց գտնել: Այո, չարը նույնպես պետք է գտնել:
Չար մարդիկ, հանգամանքների բերումով գտնում են իրենց մեջ այդ լուսավոր բարությունը և հանում դուրս, թե ի ցույց դնելու, թե այն տարածելու համար: Նրանք մնում են նույն չար մարդիկ, որոնք՝ որպես չար մարդ, կարծրատիպի նման մխրճված են նրանց շրջապատողների ուղեղում, բայց նրանք արդեն բարի են:
Իսկ ինչ է լինում բարի մարդկանց հետ?..
Բարի, ազնիվ, լուսավոր, նուրբ մարդը պետք է գտնի չարը իր մեջ... Ինչի? Քանի որ այդ չարը պետք է գտնել, ճանաչել, իմանալ և ԽՈՐԸ պահել այնպիսի մի վայրում, որից նա դուրս չի գա... Իսկ եթե նույնիսկ դուրս եկավ, նա շանսեր չի ունենա, քանի որ մենք նրան ճանաչում ենք արդեն և կարող ենք կանխել: Իսկ ինչպես այդ չարը ճանաչենք??? Իհարկե լսելով մեր բարեկամներին (բարեկամ=բարի կամեցող): Նրանք են կողքից տեսնում թե ինչպես է չարության թարախը փորձում դուրս պրծնել մեր բարի պատյանի տակից: Բարեկամների միջոցով մենք կարող ենք ճանաչել այդ չարը:
Սարսափելի և ցավալի է, երբ բարի մարդը չի նկատում ինչպես իր մեջ ապրող այդ չնչին չարությունը բարակ շերտով ծածկում է իր բարի պատյանը և դարձնում նուրբ ու լուսավոր էակին սև, գարշելի թարախի մի զանգված, որը միայն ստանում է այս աշխարհից ամեն լուսավորը և չի տալիս ոչինչ ի պատասխան:
Իսկ պետք է տալ... պետք է լուսավորել...
Գրառմանս մեջ չկար "սեր" բառը, բայց այն լիովին Սիրո մասին է... Սերն է ծնում բարին.. և Սերն է, որ կուրացնում է մեզ, թույլ չտալով տեսնել չարը...
Մկրտիչ Քալաջյան | 26.02.2013թ. | 03:04
Բայց մենք ենք այն հասարակ սարքել... Մարդու մեջ կա և բարին և չարը: Պետք է ուղղակի նրանց գտնել: Այո, չարը նույնպես պետք է գտնել:
Չար մարդիկ, հանգամանքների բերումով գտնում են իրենց մեջ այդ լուսավոր բարությունը և հանում դուրս, թե ի ցույց դնելու, թե այն տարածելու համար: Նրանք մնում են նույն չար մարդիկ, որոնք՝ որպես չար մարդ, կարծրատիպի նման մխրճված են նրանց շրջապատողների ուղեղում, բայց նրանք արդեն բարի են:
Իսկ ինչ է լինում բարի մարդկանց հետ?..
Բարի, ազնիվ, լուսավոր, նուրբ մարդը պետք է գտնի չարը իր մեջ... Ինչի? Քանի որ այդ չարը պետք է գտնել, ճանաչել, իմանալ և ԽՈՐԸ պահել այնպիսի մի վայրում, որից նա դուրս չի գա... Իսկ եթե նույնիսկ դուրս եկավ, նա շանսեր չի ունենա, քանի որ մենք նրան ճանաչում ենք արդեն և կարող ենք կանխել: Իսկ ինչպես այդ չարը ճանաչենք??? Իհարկե լսելով մեր բարեկամներին (բարեկամ=բարի կամեցող): Նրանք են կողքից տեսնում թե ինչպես է չարության թարախը փորձում դուրս պրծնել մեր բարի պատյանի տակից: Բարեկամների միջոցով մենք կարող ենք ճանաչել այդ չարը:
Սարսափելի և ցավալի է, երբ բարի մարդը չի նկատում ինչպես իր մեջ ապրող այդ չնչին չարությունը բարակ շերտով ծածկում է իր բարի պատյանը և դարձնում նուրբ ու լուսավոր էակին սև, գարշելի թարախի մի զանգված, որը միայն ստանում է այս աշխարհից ամեն լուսավորը և չի տալիս ոչինչ ի պատասխան:
Իսկ պետք է տալ... պետք է լուսավորել...
Գրառմանս մեջ չկար "սեր" բառը, բայց այն լիովին Սիրո մասին է... Սերն է ծնում բարին.. և Սերն է, որ կուրացնում է մեզ, թույլ չտալով տեսնել չարը...
Մկրտիչ Քալաջյան | 26.02.2013թ. | 03:04
Saturday, December 22, 2012
Friday, December 14, 2012
Thursday, June 21, 2012
...
Ցանկանում եմ
Երկինք, լուսին, թուղթ և գրիչ,
Այսքանն է աշխարն իմ այս պահին,
Իսկ ինչքա՞ն էր այն առաջ,
Դեղի՞ն էր այն, կարմի՞ր, թե բաց կանա՞չ:
Լուսավոր, սիրուն և վառ,
Թ՞ե տխո՛ւր, անգո՛ւյն, տխմա՛ր,
Իսկ ես մի բան եմ հասկացել,
Չե որ անցյալում չի այն արդեն,
Այն էր ապագան գեղեցկաշեն,
Եվ այն վառվել, կորչել է դեն:
Չկա այն ոչ ՀԻՄԱ, ոչ էլ ՀԵՏՈ
Չկա... Չկա... Եվ ահա
Երկինքն է ժպտում ինձ հիմա,
Լուսինն է հիշեցնում,
Թե ինչ կա առջևում,
Թե ինչ կարա լինի,
Թե ինչ երբեք էլ չի փորձվի,
Իր լույսով երջանկացնի,
Եվ ճամփեն լուսավորի,
Եվ պարզապես շատ նուրբ...
Անկրկնելի զգայուն և զգույշ,
Անկախ իր կամքից և ոչ միտումնավոր
Տա ուժ...
Իսկ թե ի՞նչ ուժ, ասե՛ք ինքներդ:
Չէ՞ք կարող ասել:
Միթե՞ դուք երբեք սեր չէք զգացել:
Միթե՞ չեք եղել սիրված,
Միթե՞ չեք խելագարվել,
Միթե՞ երբեք ձեր սրտում,
Սրտի փոքրիկ մի անկյունում,
Չի ապրել վառ և մեծ զգացում:
Ցավում եմ... շատ ցավում...
Եվ ցանկանում եմ... ցանկանում...
Մկրտիչ Քալաջյան
21.06.2012 | 02:11
Երկինք, լուսին, թուղթ և գրիչ,
Այսքանն է աշխարն իմ այս պահին,
Իսկ ինչքա՞ն էր այն առաջ,
Դեղի՞ն էր այն, կարմի՞ր, թե բաց կանա՞չ:
Լուսավոր, սիրուն և վառ,
Թ՞ե տխո՛ւր, անգո՛ւյն, տխմա՛ր,
Իսկ ես մի բան եմ հասկացել,
Չե որ անցյալում չի այն արդեն,
Այն էր ապագան գեղեցկաշեն,
Եվ այն վառվել, կորչել է դեն:
Չկա այն ոչ ՀԻՄԱ, ոչ էլ ՀԵՏՈ
Չկա... Չկա... Եվ ահա
Երկինքն է ժպտում ինձ հիմա,
Լուսինն է հիշեցնում,
Թե ինչ կա առջևում,
Թե ինչ կարա լինի,
Թե ինչ երբեք էլ չի փորձվի,
Իր լույսով երջանկացնի,
Եվ ճամփեն լուսավորի,
Եվ պարզապես շատ նուրբ...
Անկրկնելի զգայուն և զգույշ,
Անկախ իր կամքից և ոչ միտումնավոր
Տա ուժ...
Իսկ թե ի՞նչ ուժ, ասե՛ք ինքներդ:
Չէ՞ք կարող ասել:
Միթե՞ դուք երբեք սեր չէք զգացել:
Միթե՞ չեք եղել սիրված,
Միթե՞ չեք խելագարվել,
Միթե՞ երբեք ձեր սրտում,
Սրտի փոքրիկ մի անկյունում,
Չի ապրել վառ և մեծ զգացում:
Ցավում եմ... շատ ցավում...
Եվ ցանկանում եմ... ցանկանում...
Մկրտիչ Քալաջյան
21.06.2012 | 02:11
Saturday, June 9, 2012
Subscribe to:
Posts (Atom)

