...

Ցանկանում եմ

Երկինք, լուսին, թուղթ և գրիչ,
Այսքանն է աշխարն իմ այս պահին,
Իսկ ինչքա՞ն էր այն առաջ,
Դեղի՞ն էր այն, կարմի՞ր, թե բաց կանա՞չ:
Լուսավոր, սիրուն և վառ,
Թ՞ե տխո՛ւր, անգո՛ւյն, տխմա՛ր,

Իսկ ես մի բան եմ հասկացել,
Չե որ անցյալում չի այն արդեն,
Այն էր ապագան գեղեցկաշեն,
Եվ այն վառվել, կորչել է դեն:
Չկա այն ոչ ՀԻՄԱ, ոչ էլ ՀԵՏՈ
Չկա... Չկա... Եվ ահա

Երկինքն է ժպտում ինձ հիմա,
Լուսինն է հիշեցնում,
Թե ինչ կա առջևում,
Թե ինչ կարա լինի,
Թե ինչ երբեք էլ չի փորձվի,
Իր լույսով երջանկացնի,
Եվ ճամփեն լուսավորի,
Եվ պարզապես շատ նուրբ...
Անկրկնելի զգայուն և զգույշ,
Անկախ իր կամքից և ոչ միտումնավոր
Տա ուժ...

Իսկ թե ի՞նչ ուժ, ասե՛ք ինքներդ:
Չէ՞ք կարող ասել:
Միթե՞ դուք երբեք սեր չէք զգացել:
Միթե՞ չեք եղել սիրված,
Միթե՞ չեք խելագարվել,
Միթե՞ երբեք ձեր սրտում,
Սրտի փոքրիկ մի անկյունում,
Չի ապրել վառ և մեծ զգացում:

Ցավում եմ... շատ ցավում...
Եվ ցանկանում եմ... ցանկանում...


Մկրտիչ Քալաջյան
21.06.2012 | 02:11